Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Το έλατο



Παραμύθι του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν

Ήταν κάποτε στο δάσος ένα μικρό έλατο, που μεγαλώνοντας γινόταν δυνατό και φουντωτό. Ήταν όμως ανυπόμονο, όπως είναι συνήθως όλοι οι νέοι, και του φαινόταν ότι ο χρόνος δεν περνούσε ποτέ. Δεν έκανε τίποτα άλλο από το να ονειρεύεται τη μελλοντική του ζωή κι έτσι δεν μπορούσε να εκτιμήσει την ομορφιά του τόπου του, το κελάηδημα των πουλιών, τα λουλούδια που το περιτριγύριζαν, το κελάρυσμα του νερού στο ρυάκι.

Τον ίδιο κιόλας χειμώνα οι ξυλοκόποι το έκοψαν και το έλατο σκέφτηκε όλο αφέλεια ότι επιτέλους άρχιζε η ζωή του! Παρόλο που πονούσε, φανταζόταν ότι είχε να ζήσει αξέχαστες περιπέτειες. Το πήγαν σ’ ένα σπίτι, το γέμισαν χριστουγεννιάτικα στολίδια κι εκείνο ένιωθε να πλημμυρίζει από ευτυχία. Άντεξε τη ζέστη, τα αναμμένα κεριά πάνω στα κλαδιά του, είδε τον Άγιο Βασίλη να αφήνει δώρα στα παιδιά, αλλά… Μετά από λίγες μέρες του έβγαλαν όλα τα στολίδια και το πέταξαν στη σκοτεινή σοφίτα ανάμεσα σε άλλα άχρηστα πράγματα. Όταν ήρθε η άνοιξη, πήραν το έλατο που είχε πια γεράσει και ξεραθεί, το έβγαλαν έξω και το έκαψαν. Το φτωχό δέντρο ένιωσε για τελευταία φορά το άρωμα του δάσους και κατάλαβε τι ευτυχισμένο που ήταν στη σύντομη νιότη του. Ήταν όμως πολύ αργά…
ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ,
366 παραμύθια και ιστορίες, εκδοτικός οίκος Π.Τραυλός.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε ο Γιώργος Λιούσιας.


Με λένε Γιώργο είμαι 23 και είμαι από τη Λάρισα.

Τον Ιούλιο που μας πέρασε τελείωσα τη σχολή Vellios School of Art, τον κλάδο της Γραφιστικής και από τότε εργάζομαι σε ένα Δημιουργικό Γραφείο. Ωστόσο τον ελεύθερο χρόνο μου προσπαθώ να τον γεμίζω με πράγματα που μου αρέσουν πολύ. Ένα από αυτά είναι η εικονογράφηση και, πιο συγκεκριμένα, διάφοροι πειραματισμοί μου: να ενώσω τη νερομπογιά και την ξυλομπογιά με digital προγράμματα όπως Photoshop και το Illustrator. Λατρεύω τα παραμύθια και μου αρέσει πάρα πολύ να φτιάχνω ιστορίες, είτε δικές μου είτε βασισμένες σε ήδη υπάρχον παραμύθι. Επίσης ασχολούμαι ερασιτεχνικά με το animation. Θα ήθελα στο μέλλον να μπορώ να φτιάχνω δικές μου ιστορίες και αργότερα να τους δίνω ζωή.

Εδώ μπορείτε να δείτε κάποιες από τις δουλειές μου ( Project σχολής )

Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:



Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

Χειμώνας



Ο Δεκέμβρης με γιορτές,
Χριστουγέννων διακοπές.

Με τα Φώτα ο Γενάρης,
Όλης της χρονιάς μπροστάρης.

Ο Φλεβάρης κι αν «φλεβίσει»,
Η αμυγδαλιά θ’ ανθίσει.

Ο χειμώνας θέλει τζάκι,
Πες, γιαγιά, παραμυθάκι.

ΡΕΝΑ ΚΑΡΘΑΙΟΥ

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Βασιλική Μπαλή.


Ονομάζομαι Μπαλή Βασιλική και τα τελευταία χρόνια ζω στην Ερατεινή, ένα παραθαλάσσιο χωριό της Φωκίδας, με την κόρη μου. Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1981 όπου διέμεινα και σπούδασα Τεχνολόγος Ακτινολόγος. Τώρα δουλεύω στη Ναύπακτο στο αντικείμενό μου, αλλά τον ελεύθερο χρόνο μου ασχολούμαι με τη ζωγραφική όπως κάνω από πολύ μικρή. Δε το σπούδασα ποτέ, αλλά έχω παρακολουθήσει περιστασιακά μαθήματα σχεδίου. Ζωγραφίζω σε ξύλο και ύφασμα ( www.facebook.com/Vasilikicreates ) και τα προϊόντα αυτά τα παρουσιάζω σε τοπικές εκθέσεις.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:


Σάββατο, 9 Δεκεμβρίου 2017

Η Φάτνη



Καμιά χρονιά η μικρή φάτνη, που είχαν ετοιμάσει, με τα ίδια τους τα χεράκια, τα παιδιά, για να πουν μπροστά της την παραμονή των Χριστουγέννων, το ωραίο τραγουδάκι, που τους είχε μάθει η δασκάλα τους, δεν είχαν πετύχει σαν τούτη τη χρονιά. Σωστή φάτνη! Τα παιδάκια είχαν μαζευτεί τριγύρω της και την καμάρωναν.

Τίποτε δεν της έλειπε. Τα χοντρά ζωγραφισμένα χαρτόνια την έκλειναν ολόγυρα, σαν αληθινοί τοίχοι από πλίθες. Η σκεπή της, με το ανάριο βαμπάκι, που είχαν σκορπίσει απάνω της, φάνταζε σα χιονισμένη. Και μέσα της έβλεπε κανείς στο βάθος το παχνί των αγελάδων. Και δεν έλειπαν ούτε οι αγελάδες. Από τα παιχνίδια τους είχανε βγάλει τα παιδιά τρεις μικρές ωραίες αγελάδες, σκαλισμένες απάνω σε άσπρο ξύλο, και τις είχαν στήσει μπροστά στο παχνί. Και καθώς είχαν σκυμμένα τα κεφάλια τους, τα ωραία ζώα, απάνω στις τούφες του σανού, έλεγες πως βοσκούσαν, σα να ήταν ζωντανά. Το πάτωμα ήτανε στρωμένο παντού με σκόρπια άχυρα, που φάνταζαν, από μακριά, σα χρυσό, χνουδωτό χαλί. Κι απάνω στο παχύ αυτό χαλί είχαν ξαπλώσει τα παιδιά δυό ασπρόμαλλα προβατάκια, από πορσελάνα, που τα είχαν βρει κι αυτά στα παιχνίδια τους και, σε κάποια κόχη, κοντά στην πόρτα, ένα κουλουριασμένο μαντρόσκυλο, που έλεγες, πως ήταν αληθινό και λαγοκοιμόταν στη γωνιά του, για να φυλάει τους βοσκούς και τα ζωντανά.

Καταμεσής της φάτνης είχανε στήσει την κούνια του μικρού Χριστού. Αυτή την είχε φτιάσει η μεγαλύτερη αδερφούλα τους, με μεταξωτά και με νταντέλλες και ήτανε αληθινή κούνια για βασιλόπουλο. Δεν της έλειπαν ούτε η κουνουπιέρα, από κάτασπρο, χιονάτο τούλι. Μέσα στην κούνια κοιμότανε ο μικρός Χριστούλης, ένα ωραίο, ξανθό κουκλάκι, από πορσελάνα, ολόγυμνο. Κι απάνω του έσκυβε ένα προβατάκι, που είχαν στήσει δίπλα στην κούνια, σα να παράστεκε στον ύπνο του μικρού.

-Παιδιά, ώρα να κοιμηθείτε -τα φώναξε η μητέρα τους-  για νάχετε αύριο όρεξη να πείτε το τραγουδάκι σας του μικρού Χριστού. Ελάτε.

Μα τα παιδιά είχαν ξεχάσει κάτι.

-Καλέ, παιδιά -φώναξε η μικρότερη αδερφή- ξεχάσαμε να βάλουμε τους αγγέλους απάνω στη στέγη της φάτνης. Και πώς θα γεννηθεί ο Χριστούλης, χωρίς τους αγγέλους;

-Μονάχα τους αγγέλους; της είπε ένα αδερφάκι της. Και το άστρο των μάγων; Πώς θα βρουν οι μάγοι, χωρίς το άστρο, τη φάτνη, για να φέρουν τα δώρα τους στο Χριστούλη; Θα χαθούνε μέσα στη σκοτεινή νύχτα.

Έτρεξαν αμέσως τα παιδιά, έψαξαν στα παιχνίδια τους και, σε λίγο, έφεραν δυό ωραίους αγγέλους με κάτασπρες φτερούγες, από χαρτόνι κι ένα μεγάλο άστρο από χρυσόχαρτο. Έστησαν τους αγγέλους απάνω στα χιόνια της στέγης, κάρφωσαν το χρυσό άστρο στην πόρτα της φάτνης -όλα πια ήσαν έτοιμα-  και πήγανε να πλαγιάσουν.

Όλοι είχαν κοιμηθεί στο ευτυχισμένο σπίτι.

Η μικρούλα, όμως, που είχε στήσει τους αγγέλους, με τις κάτασπρες φτερούγες, απάνω στη στέγη της φάτνης, δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Δεν της κολλούσε ύπνος. Σηκώθηκε κρυφά από το κρεβατάκι της και πήγε, αλαφροπατώντας στις μύτες των ποδιών της, να ξανακαμαρώσει μια φορά ακόμα, την ωραία φάτνη. Τι ήταν αυτό που είδε; Θεέ μου! Έτρεξε και ξύπνησε τα αδερφάκια της.

-Ελάτε να ιδήτε…

Έτρεξαν όλα μαζί.

Μέσα στη σκοτεινή κάμαρη, η μικρή φάτνη ήτανε φωτισμένη μ’  ένα γαλάζιο φως και μέσα στην κούνια, ο μικρός Χριστούλης -το κουκλάκι-  κουνούσε τα δυό του χειλάκια, σα να είχε ξυπνήσει εκείνη τη στιγμή από τον ύπνο, και χαμογελούσε στα παιδάκια.

Τα παιδιά, που είχαν δει το θαύμα, άφηκαν μια φωνή τρομαγμένης χαράς, που σήκωσε όλο το σπίτι στο πόδι.

-Τι είναι, καλέ! Τι τρέχει;

Πρώτη έφτασε, αλαλιασμένη, με τα νυχτικά της, η μητέρα, ύστερα ο πατέρας, ύστερα τα μεγαλύτερα αδέρφια, ύστερα οι υπηρέτριες. Όλο το σπίτι βρέθηκε γύρω από τα σαστισμένα παιδιά.

-Τι είναι, καλέ; Τι πάθατε;

Τα παιδάκια έδειχναν, με το δάχτυλο, τρομαγμένα, τη φωτισμένη φάτνη και το μικρό Χριστό, που κουνούσε τα χεράκια του και χαμογελούσε. Μα οι μεγάλοι δεν έβλεπαν τίποτε. Κανείς δεν έβλεπε τίποτε.

-Πηγαίνετε γρήγορα στα κρεβάτια σας, παλιόπαιδα… τους είπε η μητέρα τους. Στο όνειρό σας θα τα είδατε αυτά που λέτε.

Μα τα παιδιά δεν τα είχαν ιδεί στο όνειρό τους αυτά, που έλεγαν. Έβλεπαν ακόμα τη φάτνη λουσμένη μέσα σ’  ένα γαλάζιο φως και το μικρό Χριστούλη, που κουνούσε τα χεράκια του και τους χαμογελούσε.

ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΡΒΑΝΑΣ

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθια ή ποιήματα), διηγήματα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Γλυκερία Παυλίδου.


Η Γλυκερία Παυλίδου γεννήθηκε στην Κοζάνη το 1969. Μεγάλωσε και έζησε στη Θεσσαλονίκη. Έζησε 13 χρόνια στη Γερμανία από όπου πήρε τις βάσεις και τις κατευθύνσεις σε ό,τι αφορά τις δημιουργίες της.

Σπούδασε Δημοσιογραφία στη Θεσσαλονίκη και Ελληνικό Πολιτισμό και Ιστορία στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Πατρών. Μιλά γερμανικά και αγγλικά.

Έχει παρακολουθήσει μαθήματα ζωγραφικής και αγιογραφίας, μαθήματα κοσμήματος και μαθήματα fussing.

AΤΟΜΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

         1998 ατομική έκθεση μπατίκ και ζωγραφικής σε μετάξι στην αίθουσα του Δήμου Κοζάνης.
         2006 συμμετοχή στην 3η Κλαδική Έκθεση «Τοπικά προϊόντα και Είδη Λαϊκής Τέχνης», Νομού Κοζάνης.
         2009 συμμετοχή στην 6η Κ Κλαδική Έκθεση «Τοπικά προϊόντα και Είδη Λαϊκής Τέχνης», Νομού Κοζάνης.
         2016 Συμμετοχή στην Μπιενάλε Σαντορίνης με θέμα «Alice’s Adventures in wonderland», με έργο από χαρτί, που κέρδισε το 3ο βραβείο.

ΟΜΑΔΙΚΕΣ ΕΚΘΕΣΕΙΣ

         2007 συμμετοχή στην ετήσια έκθεση του Δήμου Κοζάνης «Εικαστική Άνοιξη».
         2009 συμμετοχή στην ετήσια έκθεση του Δήμου Κοζάνης «Εικαστική Άνοιξη».
         2010 συμμετοχή στην ετήσια έκθεση του Δήμου Κοζάνης «Εικαστική Άνοιξη».
         2015 συμμετοχή σε έκθεση καλλιτεχνών στο Παλαιοντολογικό Μουσείο Πτολεμαΐδας.
2015 συμμετοχή στην έκθεση “Έπεα Πτερέοντα» με χορηγό την ΑΡΣΙΣ Νομού Κοζάνης



 
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: