Τρίτη, 30 Μαΐου 2017

Προσευχή για τ’ άστεγα παιδιά



Στο μαλακό κρεβάτι μου,
λευκό μου προσκεφάλι,
τι όμορφα που ’ναι απάνω σου
να γέρνω το κεφάλι,

την ώρα που έξω η βροχή
λυσσά κι όλοι οι άνεμοι
–κι αχ! πώς φοβάται η μικρή
καρδούλα μου και τρέμει!

Μα ξέρω, Θεέ μου, πως αλλού
κι άλλα παιδάκια θα ’ναι,
που πεινασμένα και γδυτά
κι έρημα θ’ αγρυπνάνε

και που δεν θα ’χουν μαλακό
κι ολάσπρο προσκεφάλι,
το νυσταγμένο και βαρύ
να γείρουνε κεφάλι.

Αχ! κάνε, Θεέ μου, στο εξής
σ’ όλη την οικουμένη
παιδί ορφανό κι αστέγαστο
κανένα να μη μένει.

Κι όπου δεν έχουν τα φτωχά
να γείρουν το κεφάλι,
στέλνε με τ’ αγγελούδι σου
κι από ’να προσκεφάλι.

ΜΙΧ.Δ.ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Σοφία Χυτήρη.


Η Σοφία έχει τελειώσει βοηθός βρεφονηπιοκόμου (ΕΠΑΛ). Είναι 23 ετών και ζει στον Παντελεήμονα Κιλκίς. Η ζωγραφική είναι το χόμπι της.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα της στήλης «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:




Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Η αλήθεια και το κελί



Κυβερνούσε κάποτε τις Συρακούσες της Μεγάλης Ελλάδας ο τύραννος Διονύσιος. Ήταν γνωστός όχι μόνο για τη σκληρότητά του, αλλά και για τη ματαιοδοξία του. Πίστευε ότι ήταν μεγάλος ποιητής και είχε στην αυλή του δεκάδες κόλακες που επαινούσαν τα ασήμαντα ποιήματά του σαν αριστουργήματα.

Στην ίδια πόλη ζούσε και ο φιλόσοφος Φιλόξενος, ένας άντρας που φημιζόταν για τη σοφία του, αλλά και για την αγάπη του για την αλήθεια.

Κάποια μέρα ο Διονύσιος πίστεψε ότι είχε συνθέσει το μεγαλύτερο ποίημα όλων των εποχών. Κάλεσε στο παλάτι τους ευγενείς της πόλης και ζήτησε επίμονα να είναι στην εκδήλωση και ο Φιλόξενος. 

Όταν τελείωσε την απαγγελία ο τύραννος, όλοι έσπευσαν να τον συγχαρούν με λόγια που μόνο οι κόλακες, οι τρομεροί σαν τους κόρακες,  όπως έλεγαν οι πρόγονοί μας, μπορούν να εφευρίσκουν –όλοι εκτός από τον Φιλόξενο, που καθόταν εντελώς αμίλητος.

Σε επίμονη ερώτηση του Διονύσιου, ο φιλόσοφος έλυσε τελικά τη σιωπή του και είπε ότι αυτά τα κατασκευάσματα δεν θα μπορούσαν σε καμιά περίπτωση να ονομαστούν ποιήματα και ο δημιουργός τους δεν θα μπορούσε ποτέ να φέρει τον τίτλο του ποιητή.

Ο τύραννος εξοργίστηκε τόσο πολύ που διέταξε αμέσως τη φρουρά του να συλλάβει τον Φιλόξενο και να τον κλείσει στο πιο τρομερό μπουντρούμι.

Αλλά ο Φιλόξενος ήταν αγαπητός στον κόσμο. Αφού πέρασαν μερικές βδομάδες πολλοί άρχισαν να παρακαλούν τον τύραννο να τον ελευθερώσει για να αποφύγει προβλήματα με τον λαό. Κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, ο Διονύσιος αποφάσισε τελικά να βγάλει από τη φυλακή τον φιλόσοφο, αλλά όχι χωρίς να του δώσει μια ακόμα «ευκαιρία» να επανορθώσει ακούγοντας τη βελτιωμένη ποιητική δημιουργία του.

Ξανακάλεσε λοιπόν τον κόσμο στην αυλή του και διάβασε τα ποιήματά του, σίγουρος αυτή τη φορά για τη θετική στάση του Φιλόξενου, είτε γιατί θα αναγνώριζε επιτέλους την αξία των ποιημάτων του, είτε γιατί το κάτεργο θα τον είχε σωφρονίσει.

Κι αυτή τη φορά οι κόλακες χρησιμοποίησαν τα καλύτερα λόγια για να εκθειάσουν τα ποιήματα, αλλά και αυτή τη φορά ο φιλόσοφος έμεινε σιωπηλός. Ο ποιητής περίμενε ώρα χωρίς αποτέλεσμα. Τελικά πλησίασε τον φιλόσοφο και τον ρώτησε:

— Τι γνώμη έχεις για τη τωρινή δημιουργία μου, Φιλόξενε;

— Δώσε διαταγή να με ξανακλείσουν στο μπουντρούμι! είπε μόνο εκείνος.

Όλοι πάγωσαν από την απάντηση. Αλλά λένε ότι ο Διονύσιος, παρά την αναμφισβήτητη σκληρότητά του, είχε και κάποιες ιδιότητες που δεν τις είχαν εκτιμήσει οι κόλακές του: καληνύχτισε τον Φιλόξενο και του υποσχέθηκε ότι δεν θα τον ξαναενοχλήσει με τις ποιητικές δημιουργίες του.

(Ελλάδα)
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.


Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Τη σημερινή εικόνα έκανε η Δέσποινα Κάρυου.


H Δέσποινα Κάρυου κατάγεται από το Παραλίμνι της ελεύθερης Αμμοχώστου. Αποφοίτησε από το Λύκειο Παραλιμνίου με άριστα και τιμήθηκε από το σχολείο και τους καθηγητές της με το Βραβείο Ήθους και Προσφοράς. Φοίτησε με Υποτροφία του European University of Cyprus στο Τμήμα Γραφικών Τεχνών και Διαφήμισης για ένα ακαδημαϊκό έτος, το οποίο ολοκλήρωσε με άριστα. Στη συνέχεια, εξασφάλισε θέση στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Αθήνας, την οποία και ολοκλήρωσε ως Αριστούχος Πτυχιούχος Απόφοιτος. Έχει συμμετάσχει, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, σε διάφορους Εικαστικούς διαγωνισμούς λαμβάνοντας αρκετούς Επαίνους και Βραβεία. Είναι Καθηγήτρια Εικαστικών και Θεωρητικών Τεχνών, Ζωγράφος, Εικονογράφος και Αγιογράφος, ενώ παράλληλα συμμετέχει σε πολλά εικαστικά δρώμενα, σε Κύπρο και Ελλάδα.

Η σελίδα της Δέσποινα στο facebook:

Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:





Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

Ο πετεινός



Πετεινός μες στην αυλή
«Κικιρίκουκου!» λαλεί.
Έχει ένα λοφίο πρώτης
και σπιρούνια σαν ιππότης.

Έχει μιαν ουρά ψηλή,
φουντωτή και παρδαλή
και στη μούρη του για γένια
δυο λειράκια κρεατένια.

Την αυγούλα που λαλεί
σειεί φτερά και κεφαλή:
«Κικιρίκουκου, γειτόνοι,
σηκωθείτε, ξημερώνει!».

Από το βιβλίο Χελιδόνι μου γοργό, παραμυθοτράγουδα και τραγουδοϊστορίες
 (Ματίνα Σιακη, εκδόσεις Πατάκη)

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Παναγιώτα Χρυσοβαλάντου.


Η Παναγιώτα Χρυσοβαλάντου είναι μαθήτρια της Β΄ Δημοτικού. Της αρέσει πολύ να λύνει ασκήσεις μαθηματικών, να παίζει ποδόσφαιρο και να τρώει τηγανίτες!
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:





Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Το μαγικό σπαθί



Η ιστορία αυτή, που είναι γνωστή σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, προέρχεται από τον Μεσαίωνα, την ένδοξη εποχή των ιπποτών. Εκείνη την εποχή ήταν πολύ σημαντικό για έναν νέο να είναι ασκημένος στη χρήση του σπαθιού, του ακοντίου, του τόξου, γενικά  να είναι πολύ καλός στις πολεμικές «τέχνες», αλλιώς οι συνομήλικοι του τον περιφρονούσαν και τον περιγελούσαν.

Ήταν, λοιπόν, κάποιος νέος που φοβόταν να πάρει μέρος στους αγώνες και, όταν συμμετείχε, πάντα κατέληγε με την πλευρά των ηττημένων. Μερικοί από τους φίλους του, πιο πολύ για να αστειευτούν μαζί του, του είπαν ότι θα τους δώσουν ένα παλιό, δήθεν μαγικό σπαθί, που έκανε αήττητο όποιον το κρατούσε στο χέρι του, όχι μόνο στους αγώνες μεταξύ τους, αλλά και στις μάχες και στους πολέμους.

Έμειναν κατάπληκτοι όταν ο νεαρός φίλος τους όρμησε στους αγώνες και τον έναν μετά τον άλλον εξουδετέρωσε κάθε αντίπαλό του με το «μαγικό» του σπαθί. Μέχρι τότε κανένας δεν είχε δει άνθρωπο με τόσο θάρρος και τέτοια επιδεξιότητα στη χρήση του σπαθιού. Δεν υπήρχε περιοδεία στην οποία ο νέος αυτός να μην αποθεωνόταν ως ήρωας και, τελικά, η φήμη του απλώθηκε σ’ όλο το βασίλειο και έφτασε ως τ’ αυτιά του βασιλιά. 

Αυτός τον έχρισε αμέσως πρώτο ιππότη και τον είχε πάντα δίπλα του στον πόλεμο, αλλά και στην ειρήνη. Κάθε μέρα η φήμη του μεγάλωνε, τα κατορθώματά του αυξάνονταν, κέρδιζε όλες τις μονομαχίες και είχε γίνει ο φόβος και τρόμος των εχθρών.

Αλλά μια μέρα οι παλιοί φίλοι, πιστεύοντας ότι τώρα, αν του έλεγαν την αλήθεια, δεν θα υπήρχε κανένα πρόβλημα με την τόση πείρα, πίστη στον εαυτό του και ικανότητα που είχε αποκτήσει, του αποκάλυψαν ότι το δήθεν «αήττητο σπαθί» του δεν ήταν παρά ένα συνηθισμένο σιδερένιο σπαθί.

Φόβος και τρόμος έπιασε τον νεαρό ιππότη. Μόλις βρισκόταν σε αγώνα ένιωθε τα πόδια του να τρέμουν, την αναπνοή του να κόβεται και τα δάκτυλά του να μην μπορούν να σφίξουν το σπαθί. Δεν μπορούσε να πιστέψει στο μαγικό σπαθί, ούτε στο εαυτό του.

Από τότε δεν αγωνίστηκε ποτέ πια ούτε σε φιλικούς αγώνες ούτε σε μάχες...

(Κεντρική Ευρώπη)

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.


Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Βάσια Λεοντοπούλου.


Η Βάσια σπούδασε στην ΑΣΚΤ ζωγραφική το 1996 στο εργαστήριο της Ρ. Παπασπύρου και συνέχισε τις σπουδές τις στη γλυπτική με δάσκαλο το Γ. Λάππα από όπου και αποφοίτησε το 2005 με άριστα. Έχει δουλέψει ως σκηνογράφος σε διάφορες παραστάσεις και έχει κάνει την επιμέλεια σε εξώφυλλα θεατρικών παραστάσεων. Συμμετέχει σε εικαστικές εκθέσεις.  Ζει και εργάζεται στην Αθήνα ως εικαστικός εκπαιδευτικός.
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: