Τετάρτη, 28 Ιουνίου 2017

Ο λαγός και η Γη





Μια μέρα ένας λαγός καυχήθηκε στη Γη:

-Εγώ μπορώ να τρέξω γρήγορα σαν τον άνεμο, ενώ εσύ δεν σαλεύεις ποτέ. Γιατί μένεις ασάλευτη στον ίδιο τόπο όλο τον καιρό;

-Λες μεγάλη κουταμάρα, του αποκρίθηκε η Γη. Εγώ δεν μένω ασάλευτη και τρέχω μάλιστα πιο γρήγορα από σένα.

-Θα μ’ άρεσε να το δω αυτό, είπε ο λαγός περιγελώντας την και βάλθηκε να τρέχει.

Έτρεξε, έτρεξε, ώσπου έμεινε χωρίς ανάσα. Μα όπου κι αν σταματούσε, έβλεπε ότι η Γη ήταν ακόμα μπροστά του.

Ξαναβάλθηκε να τρέχει, να τρέχει, και η Γη ήταν πάντα εκεί, μπροστά του. Έτσι ο δύστυχος λαγός έτρεχε σ’ όλη του τη ζωή, μα ποτέ δεν κατάφερε ν’ αφήσει πίσω του τη Γη.

(Δυτική Αφρική)


Παγκόσμια Ανθολογία Παραμυθιού (400 παραμύθια από 100 χώρες),
 εκδόσεις Ανθολογία, τόμος 1.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Βιβή Μαρκάτου.



Η Βιβή Μαρκάτου είναι βραβευμένη θεατρική συγγραφέας με πολλές πανελλήνιες διακρίσεις στον χώρο της ζωγραφικής και των Κόμιξ και βραβευμένη ραδιοφωνική παραγωγός υπό την Αιγίδα της Ουνέσκο για ένα πολιτιστικό αφιέρωμα που είχε κάνει το 2009. Έχει συμμετάσχει σε λογοτεχνικές παρουσιάσεις βιβλίων και έχει σκηνοθετήσει 5 παραστάσεις για το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Τον Ελεύθερο χρόνο της, της αρέσει να ζωγραφίζει να ακούει μουσική και να πηγαίνει βόλτα με τους φίλους της.

Εργάζεται ως δημοσιογράφος στον πολιτιστικό τομέα με εξίσου διακριτή παρουσία και με σημαντικές συνεντεύξεις στον Γαλαξία fm 92,1 ενώ είναι η πρώτη ραδιοφωνική παραγωγός στην Ελλάδα που παρουσίασε σε εκπομπή τα “anime”, που πλέον έχουν ένα τεράστιο αριθμό ακολούθων ανά την χώρα.

Επικοινωνήστε με τη Βιβή στο e-mail: vmarkatos@yahoo.gr

Το ιστολόγιο της Βιβής θα το βρείτε εδώ: http://e-pinelies.blogspot.gr/2015/10/blog-post_4.html
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:




Δευτέρα, 26 Ιουνίου 2017

Πώς το φίδι έμεινε χωρίς πόδια



 
Το Φεγγάρι πάντοτε έδειχνε ιδιαίτερη συμπάθεια στους ανθρώπους αλλά και σε όλα τα ζώα που κατοικούσαν στη γη. Και, επειδή ζούσε μακριά, μπορούσε να βλέπει και να προβλέπει καταστροφές που θα γίνονταν εκεί και, όποτε χρειαζόταν, ειδοποιούσε όλα τα πλάσματα να φυλάγονται.

Κάποια περίοδο είχε προβλέψει πολύ μεγάλη ξηρασία στη χώρα μας. Κάλεσε λοιπόν τον Μάντι, τον αγγελιοφόρο της, και ειδοποίησε όλα τα ζώα να φύγουν από την περιοχή αυτή και να πάνε όσο το δυνατό πιο μακριά. «Η γη σας θα γίνει έρημος, δεν θα υπάρχει νερό να πίνετε, ούτε δέντρο για να ‘χετε σκιά και καταφύγιο από τον καυτερό ήλιο».

Όλα τα ζώα υπάκουσαν στις συμβουλές του Φεγγαριού εκτός από το φίδι, που, τότε, είχε κι αυτό τέσσερα πόδια και που δεν τα πήγαινε καλά με κανένα άλλο ζώο.

— Δεν πιστεύω στα παραμύθια του Φεγγαριού, είπε στον Μάντι. Πώς ξέρει αυτό από τόσο μακριά τι θα συμβεί και δεν το ξέρουμε εμείς που ζούμε εδώ;

Τα πράγματα όμως έγιναν ακριβώς όπως τα είχε προβλέψει το Φεγγάρι. Πέρασαν μήνες χωρίς μια σταγόνα βροχή. Τα φυτά ξεράθηκαν όλα και το χώμα έγινε σαν πυρωμένη χόβολη.

Το φίδι αποφάσισε κι αυτό να φύγει αλλά ήταν πολύ αργά. Μόλις άπλωνε τα πόδια του να περπατήσει, έβγαζαν φουσκάλες, καθώς βούλιαζαν στο πυρωμένο χώμα. 

Ζήτησε συγγνώμη από το Φεγγάρι και υποσχέθηκε ότι στο μέλλον θα κάνει παρέα με όλα τα ζώα. Εκείνο, μεγαλόθυμο όπως ήταν, το συγχώρεσε. Ήταν πολύ αργά όμως να του σώσει τα πόδια από τα πολλά εγκαύματα που είχαν υποστεί. Προτίμησε να τα ακρωτηριάσει για να σώσει το υπόλοιπο σώμα, στο οποίο έδωσε ένα ελαστικό μακρύ σχήμα για να μπορεί να σέρνεται χωρίς να βουλιάζει και του έβαλε σκληρά λέπια για να μην καίγεται από την καυτή άμμο. 

Δυστυχώς το φίδι σύντομα ξέχασε τις υποσχέσεις του και ξανάγινε εχθρικό με τα άλλα ζώα, τα οποία όλα το αποφεύγουν και μένει μόνο του στις σχισμές των βράχων.

(Μπούσμεν Αφρικής)  

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΓΓΟΥΤΑΣ, Η Σοφία των Λαών, εκδόσεις Σαΐτα.


Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας παιδικών βιβλίων Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Αναστασία Τσούνη.



Η Αναστασία γεννήθηκε το 1984. Μεγάλωσε στο Διδυμότειχο και έζησε εκεί μέχρι το 2001, οπότε και έφυγε για σπουδές. Από τότε ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. 

Οι βασικές σπουδές της είναι πάνω στα Παιδαγωγικά, καθώς το 2005 πήρε το πρώτο της πτυχίο, στο τμήμα Βρεφονηπιοκομίας των ΤΕΙ Θεσσαλονίκης, το 2010 τελείωσε τις σπουδές της στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του ΑΠΘ και το 2014 αρίστευσε στο τμήμα Εκπαιδευτικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, με κατεύθυνση «Άτομα με Ειδικές Ανάγκες». Έχει εργαστεί στο παρελθόν ως Βρεφονηπιοκόμος και τα τελευταία χρόνια είναι αναπληρώτρια δασκάλα γενικής και ειδικής αγωγής.

Τρέφει μεγάλη αγάπη για οτιδήποτε καλλιτεχνικό, καθώς ασχολείται από μικρή ηλικία με τη ζωγραφική, το θέατρο, τη μουσική και το τραγούδι. Το παιδικό βιβλίο τη γοητεύει και όνειρό της είναι κάποια μέρα να γράψει το δικό της βιβλίο και -γιατί όχι;- να το εικονογραφήσει!
Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook:




Κυριακή, 25 Ιουνίου 2017

Ο λύκος και η αλεπού




Μια φορά ο λύκος κάμανε κολιγιά με την αλεπού, για να σπείρουνε μαζί.

Αρχίσανε καμιά φορά και σπείρανε. Ήρθε και ο καιρός να θερίσουνε. Αλλά πού έκαμνε ζέστη, κάψα πολύ και η αλεπού δεν της ερχότανε καλά να θερίζει μες στη λαύρα!

Τι του λέει λοιπόν του λύκου:

-Νικολό, θέρισε συ, που πιο πολύ επιτηδεύεσαι κι εγώ να πάω να κρατήσω κείνον το βράχο να μην πέσει και μας πλακώσει.

-Όπως ξέρεις κάμε, της είπε ο Νικολός, και έτσι καθότανε η αλεπού στον ίσκιο και κράταε το βράχο να μην πέσει, και ο κουτός ο λύκος εθέριζε.

Μα άκου να δεις τι του ‘καμε στο μοίρασμα.

Όταν αλωνίσανε καμιά φορά, βάλανε χώρια το στάρι και χώρια τάχερα. Του είπε τότες η αλεπού:

-Θέλεις να πάρεις, Νικολό, εσύ το πολύ άχερο κι εγώ το λίγο στάρι ή εγώ το πολύ άχερο; Και ο λύκος θυμότανε την ύστερη κουβέντα και είπε:

-Ας πάρω εγώ το πολύ άχερο!

Και έτσι πήρε η αλεπού το στάρι η πονηρή κι ο λύκος ο κουτός το άχερο. Και στα τελευταία του έλεγε:

-Βλέπεις, Νικολό; Εγώ σένα έβαλα διαλεχτήν, να μην έχεις παράπονο. Συ διάλεξες το πολύ το άχερο. Ε, καλό φάγωμα το άχερο, Νικολό, και του χρόνου.

-Παρομοίως σου, μαργιόλα μου, να είσαι καλά.

ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ (εκλογή Γ.Α.ΜΕΓΑ), έκδοση Δημοσιογραφικού Οργανισμού Λαμπράκη.

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.

Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση το κείμενο που θα αναλάβει.

Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
Την εικόνα έκανε η Νικολέττα Εμμανουήλ.


Η Νικολέττα γεννήθηκε το 1985 και ζει στη Βέροια. Φοίτησε στο Τεχνικό Επαγγελματικό Λύκειο Βέροιας -ειδικότητα «Συντήρηση Έργων Τέχνης και Αποκατάστασης» καθώς και στο Ι.Ε.Κ (Ινστιτούτο Επαγγελματικής Κατάρτισης) ΟΑΕΔ Βέροιας στην ειδικότητα «Τεχνικός Διακόσμησης». Στον ελεύθερο χρόνο της ασχολείται με χειροποίητα βιβλία ευχών, προσκλήσεις, παιδικές τοιχογραφίες και πίνακες.

Η σελίδα της Νικολέττας στο facebook:

Με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.

Η σελίδα του «Ένα κείμενο, μία εικόνα» στο facebook: